Kara za opóźnienie w dostawie - kiedy można odrzucić roszczenie?

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
image_pdfimage_print

Pytanie czytelnika

W naszej firmie w ostatnim czasie doszło do sytuacji, w której wykonując przewóz międzynarodowy Francja – Niemcy kierowca spóźnił się na rozładunek towaru ponad 24 h. Klient nie rościł sobie żadnych kosztów z powodu opóźnienia w dostawie, po 30 dniach jednak wysłał do naszej firmy pismo i obciążył nas kosztami w wysokości 500 EUR – w zleceniu nie znajdowały się jednak, żadne zapisy umowne przewidujące karę w tej wysokości.

Pytania:

Co powinniśmy zrobić, aby uzasadnić odrzucenie tego roszczenia?

Odpowiedź

Przede wszystkim powinniśmy mieć na względzie, iż  w niniejszej sprawie zastosowanie będą miały przepisy Konwencji CMR w związku z tym, iż mamy do czynienia z przewozem międzynarodowym. Zgodnie z postanowieniami Konwencji, a mianowicie art. 30 punkt 3 opóźnienie dostawy może stanowić podstawę do odszkodowania tylko wówczas, gdy w sprawie skierowano pisemne zastrzeżenie w terminie 21 dni od dnia postawienia towaru do dyspozycji odbiorcy- tj od daty rozładunku.

Co więcej samo zgłoszenie zastrzeżenia nie wystarczy; osoba uprawniona powinna także udowodnić oraz udokumentować, iż w wyniku opóźnienia wynikła szkoda i określić jej wysokość popierając swoje stanowisko odpowiednimi fakturami/rachunkami. Niezmiernie istotnym jest również, iż odszkodowanie w wyniku opóźnienia w dostawie nie może przewyższać kwoty przewoźnego.

W związku z powyższym, nawet w sytuacji zgłoszenia zastrzeżenia przez klienta w terminie, a także odpowiedniego udokumentowania szkody, należy mieć na uwadze, iż stosowną obroną będzie informacja o limitach odpowiedzialności zawartych w przepisach Konwencji.

Co więcej, odnosząc się do realiów niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, iż nawet w przypadku zastrzeżenia w warunkach zlecenia – kary umownej za opóźnienie w dostawie w konkretnej wysokości- postanowienie ów jest nieważne z uwagi na regulacje zawarte w art. 41 ustęp 1 Konwencji CMR, która zastrzega iż każda klauzula, która pośrednio lub bezpośrednio naruszałaby postanowienia Konwencji jest nieważna i pozbawiona mocy.

W związku z powyższym, należałoby odpowiedzieć na obciążenie w formie pisemnej, argumentując jego niezasadność powołując się na obowiązujące w sprawie bezpośrednio przepisy Konwencji CMR.

Stan prawny 09.04.2017

PODSTAWA PRAWNA:

Konwencja o Umowie Międzynarodowego Przewozu Drogowego Towarów (CMR) i Protokół podpisania sporządzone w Genewie dnia 19 maja 1956 r.

Chciałbyś zadać pytanie naszemu ekspertowi?

Proces uzyskania odpowiedzi jest prosty!

3 kroki - porady prawne PiL 2016

Tak, chcę zadać nowe pytanie ekspertowi >>

Kamila Krassowska

Kamila Krassowska

Z wykształcenia prawnik, aplikantka adwokacka II roku przy Okręgowej Radzie Adwokackiej w Warszawie. W latach 2013-2014 uczestnik szkoły prawa amerykańskiego przy Uniwersytecie Warszawskim. Poza prawem transportowym interesuje się prawem zamówień publicznych oraz prawem spółek.

Sprawdź również

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *